Losing my religion – Deel 3

I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream, try, cry, why, try
That was just a dream, just a dream, just a dream
Dream 

Gedurende my studies, het my wêreld waaraan ek blootgestel was baie verbreed. Met hierdie nuwe blootstelling het ek nuwe vrae begin vra. Daar was nie ʼn spesifieke gebeurtenis wat sal kan aandui hoekom ek ongelowig geraak het nie. Dit was inteendeel ʼn lang pad van bevraagteken en wonder.

Ek dink my pa se skeptiese denke teenoor spoke, engele en wonderwerke het dalk die vlammetjie al as kind begin brand. Die wete dat ander gelowe bestaan het ook baie bygedra tot hierdie twyfel. Een van die groottes was toe ek tot die besluit gekom het dat die Hel, en Satan nie bestaan nie. So het God se almag, alwetendheid en alomteenwoordigheid ook later gesneuwel. Stadig maar seker het my helder prentjie van my christelike geloof al hoe meer gryser geraak.

Ten spyte van al hierdie twyfel het ek myself steeds as ʼn christen beskou. ʼn Vriendin het my eendag gevra, in haar poging om haar twyfel te bevredig, of ek werklik in God en die Bybel glo. My antwoord aan haar was,”… ten spyte van al die twyfel en teenstrydigheid, maak my geloof in Jesus my ten minste ʼn beter mens.”

My geloof in Jesus was vir lank die enigste rede hoekom ek my as ʼn christen beskou het.
Ek het tot vandag toe nie myself vergewe vir dit nie. Alhoewel ek my as ʼn christen beskou het, was ek nie werklik eerlik teenoor haar nie. Ek was ook nie eerlik teenoor myself nie. Die vriendin het gedurende die volgende jaar uit die kas geklim. Sy het in ʼn klein boeregemeenskap groot geword, maar ten spyte van haar moontlike verwerping van vriende en haar familie, het sy nog steeds opgestaan vir wat sy geweet het is die regte ding om te doen. Sy het baie meer moed en eerlikheid getoon as wat ek bereid was om in my eie lewe op daardie stadium toe te pas.

Eers in 2006 het ek amptelik, aan myself erken dat ek ongelowig is. Kort daarna het my ma my ook met die vraag gekonfronteer. Ek het slegs aan ʼn handjievol mense my ongelowigheid bekend gemaak. My oortuigings het daar toe gelei dat ek eensaam was. My skoolvriend sedert laerskool het my hieroor verwerp. Dit het twee liefdesverhoudinge kort geknip. Eensaamheid het tot woede en frustrasie gelei. Ek was oortuig dat ek eendag alleen oud gaan word, het amper die besluit geneem om dit vir die res my lewe te swyg.

Gelukkig, aan die einde van 2008, het ek wel iemand ontmoet. Sy het my aanvaar met my ongeloof asook al my foute.
Vandag, in 2015, is dit 2 jaar nadat ons mekaar trou beloof het. Ek weet dat ek nog baie lank saam met haar ons eie pad gaan stap.

Losing my religion – Deel 2

Consider this
The hint of the century
Consider this
The slip that brought me
To my knees failed
What if all these fantasies
Come flailing around
Now I’ve said too much

I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream
That was just a dream

That’s me in the corner
That’s me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep up with you
And I don’t know if I can do it
Oh no I’ve said too much
I haven’t said enough

Daar was ʼn tyd gewees wat ons as familie glad nie kerk toe gegaan het nie. Geen groot aankondiging of rede gegee nie. Lewe het maar voortgegaan soos normaal, behalwe dat ons net nie meer Sondae die kerk uitstappie gedoen het nie. Die “paw-paw het die fan gestrike” toe ons een jaar vir my grootouers (aan my pa se kant) in Namibië gekuier het. Hierdie oupa en ouma was geweldig gelowig en konserwatief. Soos dit maar van die familie verwag is, het ons op die Sondag met ons kuier saam kerk toe gegaan. Na dit het oupa ʼn bietjie met ons gesels oor die kerk en kategete.

Uit die mond van die suigeling sal jy die waarheid hoor. 

Die woord kategete was vir ons baie vreemd. Ek kan nie onthou of dit ek of my suster was nie, maar toe ons vra wat dit beteken, het my oupa agterdogtig geraak. Met groot bekommernis vra hy toe of ons kerk toe gaan en uit onskuld toe natuurlik nee gesê. Ek kan nie presies onthou wat daarna gebeur het nie, maar die grootmense het binne die huis gesels terwyl ek en my suster buite gespeel het. Van daar af was ons weer baie nou betrokke by die kerk. Ons was so betrokke dat ek, nadat ek my belydenis van geloof op 17 afgelê het, in Matriek die graad 5 kategete klas aangebied het. Ek as 18 jarige het 11 jariges oor die Here en sy kerk geleer.

Daar was ʼn oomblik, aan die einde van Matriek toe ek my toekomstige loopbaan moes oorweeg, wat ek amper die besluit geneem het om vir predikant te studeer. Gelukkig het die finansiële aspek van hierdie loopbaan keuse nie baie rooskleurig gelyk nie, en so het ek iets toe anders gekies.

Losing my religion – Deel 1

Life is bigger
It’s bigger
And you, you are not me
The lengths that I will go to
The distance in your eyes
Oh no, I’ve said too much
I set it up

That’s me in the corner
That’s me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep up with you
And I don’t know if I can do it
Oh no I’ve said too much
I haven’t said enough

Hierdie is die begin lirieke van R.E.M se “Losing my religion”. Ek kan nie regtig sê dat ek ooit ʼn groot aanhanger van hulle was nie, alhoewel hulle so nou en dan ʼn treffer vorendag mee gekom het. Ek reken dit het grootliks te doen met die feit dat hulle musiek geproduseer het voordat ek my eie finansiële besluite kon neem.
Dis een ding van kind wees; jy droom van al die goed wat jy vir jouself gaan kry sodra jy in beheer is. Sodra jy jou eie geld verdien. Wanneer jy egter in die volwasse wêreld leef waar jy, nie net vir jouself maar ook vir ander verantwoordelik is, die lewe baie meer ingewikkeld word.

Ek reken ek het in redelike algemene omstandighede groot geword. Ouers was konserwatief, maar niks wat nie die norm vir die Wes-Transvaal gedurende die 80’s en 90’s was nie.
Daar is seker ʼn paar goed wat dalk uitstaan:
• My pa was betrokke in ʼn insident, by die myn waar hy gewerk het, waar hy amper die gebruik van sy voet in ʼn rotsstorting verloor het. Die dokters kon wel die voet red, maar my pa wat ʼn geesdriftige sportman was, kon glad nie meer die aktiewe leefstyl voor die geval handhaaf nie.
• My ouers was gedurende die vroeë 90’s deel van die verregse Afrikaner Weerstand Beweging of te wel AWB. Hierdie was ter voorbereiding vir die komende slagting wat die swart/rooi gevaar sou bring wanneer hulle aan bewind sou kom. Dit het gelukkig nooit in iets drasties verander nie. Behalwe vir geheime vergaderings en kampe oor naweke (hier het ons opleiding ontvang oor hoe ons sou oorleef vir wanneer burger oorlog sou uitbreek) het dit nie my lewe ontwrig nie.
Ons het nooit regtig gesit en gesels oor hoekom my ouers wel besluit het om die AWB verlaat nie. Wat ek wel weet is, as gevolg van ander gesprekke, dat dit daarop neer gekom het die familie se veiligheid ʼn faktor was.
• My ma was in 1987 met Lupus gediagnoseer. Dit het later veroorsaak dat sy medies ongeskik vir werk verklaar was en dus die rol as huisvrou moes betree. Die siekte het tot geweldige hoë mediese kostes gelei . My ma het later, as indirekte gevolg van die siekte en die omstandighede wat daarop gelei het, ʼn depressie lyer geword. Sy het op twee geleenthede haar eie lewe probeer neem.

Dis nie altyd maklik om te sê hoe ʼn spesifieke gebeurtenis ʼn persoon op hierdie of daardie manier gevorm het nie. Dat dit wel my gevorm het, is daar geen twyfel nie.

My genesis

'n Nuwe Begin

‘n Nuwe Begin

Geagte Jan,

In die begin was dit blykbaar woes en leeg. So is dit ook met my en hierdie eerste plasing. Dis nogals intimiderend indien jy die eerste keer, met amper alles in die lewe, iets aanpak.

Ek hoop om dit wat ek in my lewe, die uitdagings, konstante vrae en hopelik suksesse hier met jou te deel. Jy mag dalk nie altyd hou waarvan ek hier vir jou skryf nie, maar ek hoop dat jy jou gedagtes en idees ook met my sal deel.

Inteendeel, ek kan seker daarop reken, of hoe?

Groetnis
Die Dromer