Losing my religion – Deel 3

I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream, try, cry, why, try
That was just a dream, just a dream, just a dream
Dream 

Gedurende my studies, het my wêreld waaraan ek blootgestel was baie verbreed. Met hierdie nuwe blootstelling het ek nuwe vrae begin vra. Daar was nie ʼn spesifieke gebeurtenis wat sal kan aandui hoekom ek ongelowig geraak het nie. Dit was inteendeel ʼn lang pad van bevraagteken en wonder.

Ek dink my pa se skeptiese denke teenoor spoke, engele en wonderwerke het dalk die vlammetjie al as kind begin brand. Die wete dat ander gelowe bestaan het ook baie bygedra tot hierdie twyfel. Een van die groottes was toe ek tot die besluit gekom het dat die Hel, en Satan nie bestaan nie. So het God se almag, alwetendheid en alomteenwoordigheid ook later gesneuwel. Stadig maar seker het my helder prentjie van my christelike geloof al hoe meer gryser geraak.

Ten spyte van al hierdie twyfel het ek myself steeds as ʼn christen beskou. ʼn Vriendin het my eendag gevra, in haar poging om haar twyfel te bevredig, of ek werklik in God en die Bybel glo. My antwoord aan haar was,”… ten spyte van al die twyfel en teenstrydigheid, maak my geloof in Jesus my ten minste ʼn beter mens.”

My geloof in Jesus was vir lank die enigste rede hoekom ek my as ʼn christen beskou het.
Ek het tot vandag toe nie myself vergewe vir dit nie. Alhoewel ek my as ʼn christen beskou het, was ek nie werklik eerlik teenoor haar nie. Ek was ook nie eerlik teenoor myself nie. Die vriendin het gedurende die volgende jaar uit die kas geklim. Sy het in ʼn klein boeregemeenskap groot geword, maar ten spyte van haar moontlike verwerping van vriende en haar familie, het sy nog steeds opgestaan vir wat sy geweet het is die regte ding om te doen. Sy het baie meer moed en eerlikheid getoon as wat ek bereid was om in my eie lewe op daardie stadium toe te pas.

Eers in 2006 het ek amptelik, aan myself erken dat ek ongelowig is. Kort daarna het my ma my ook met die vraag gekonfronteer. Ek het slegs aan ʼn handjievol mense my ongelowigheid bekend gemaak. My oortuigings het daar toe gelei dat ek eensaam was. My skoolvriend sedert laerskool het my hieroor verwerp. Dit het twee liefdesverhoudinge kort geknip. Eensaamheid het tot woede en frustrasie gelei. Ek was oortuig dat ek eendag alleen oud gaan word, het amper die besluit geneem om dit vir die res my lewe te swyg.

Gelukkig, aan die einde van 2008, het ek wel iemand ontmoet. Sy het my aanvaar met my ongeloof asook al my foute.
Vandag, in 2015, is dit 2 jaar nadat ons mekaar trou beloof het. Ek weet dat ek nog baie lank saam met haar ons eie pad gaan stap.

Advertisements

One thought on “Losing my religion – Deel 3

Lewer kommentaar

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out / Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out / Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out / Verander )

Google+ photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google+. Log Out / Verander )

Connecting to %s